HARTKLOPPINGEN - SPESWEB_X5

Ga naar de inhoud

Hoofdmenu:

HARTKLOPPINGEN

SPECIALE ITEMS

In het begin van het ziekteproces vraagt de patiënt bij de behandelende arts vaak aandacht  voor het aanwezige "hartbonzen". Dit wordt veroorzaakt door hartslagen die niet op hun beurt wachten. Deze te vroeg startende hartslagen, de extrasystoles, worden gevolgd door een extra lange (compensatoire) pauze.
Omdat  bij een trechterborst  het onderste deel van het borstbeen op het hart drukt, "bonst" het hart bij elke overslag (extrasystole) tegen het borstbeen. Een klacht die meestal niet ernstig is, maar wel vaak beangstigend voor de patiënt.
De belangrijkste klachten bij SPES zijn echter de kortademigheid en chronische vermoeidheid.
In het begin zijn patiënten alleen kort van adem bij extra inspanning, later ook bij normale inspanning.  Geleidelijk aan verdragen ze steeds minder inspanning en zijn ook in rust kortademig als ze niet letten op de goede   lichaamshouding   letten.  Vaak wordt de diagnose "hartfalen" gesteld en wordt de patiënt ook als zodanig behandeld.  Het ziektebeeld lijkt er ook wel enigszins op en volgt ook de indeling in verschillende klassen die bij de diagnose "hartfalen" wordt gemaakt.  

De incidentele extrasystoles die het hartbonzen veroorzaken zijn bij normale personen meestal onschadelijk en niet van betekenis omdat ze de normale pompfunctie van het hart nauwelijks verstoren. Bij het toenemen van de kortademigheid bij SPES ontstaat zo goed als zeker een zuurstofgebrek van de lichaamscellen. Hartspiercellen zijn daar erg gevoelig voor en gaan dan zelfstandig als extra "prikkelcentrum" reageren. Er komen steeds  meer extrasystoles, die meestal worden opgewekt vanuit de hartkamer of  vanuit de hartboezem. Meestal in groepjes van twee, drie of vier. Op den duur komen ook grotere reeksen voor die in de hartkamer ontstaan.
Vaak is 15-20% van de hartslagen afwijkend, zodat een wat chaotisch beeld ontstaat. Bij frequente extrasystoles vermindert de normale pompfunctie van het hart en dit kan leiden tot een reversible gedilateerde cardiomyopathie(hartfalen).
De ongereguleerde en vaak wat chaotische prikkels kunnen af en toe ook als lont fungeren voor het onstaan van een langdurige tachycardie.  Het hart klopt dan wel regelmatig maar veel te snel, zo'n 120 tot 250 slagen per minuut.  Vaak is dit een z.g. AV-nodale tachycardie.  Er is dan als het ware een kortsluiting in de prikkelgeleiding van het hart.   

Niet alle patiënten hebben hartritmestoornissen.  
 Als die wel aanwezig zijn dan spelen ze in het begin een bescheiden rol.  Maar geleidelijk kan er een soort vicieuze cirkel ontstaan waarbij de kortademigheid een verergering van de hartritmestoornis veroorzaakt waardoor het hart minder efficiënt gaat pompen en het zuurstofgebrek toeneemt. (zie grafiek hiernaast;   groen=k ortademigheid     geel  =hartklachten).
Veel is nog onbekend over het ontstaan en het beloop van deze hartklachten.

Terug naar de inhoud | Terug naar het hoofdmenu